مدتها بود وبلاگی نخوانده بودم. مدتها بود شعر تازه ای نگفته بودم. مدت ها بود رها نیاندیشیده بودم . اما این روز

دارم تازه می شوم. دارد یادم میاید زبان مادری ام را و شاعرانگی ام را. 

مدتها بود ذهنم را سیگنال های فشار خون و غیره پر کرده بود. اینکه چرا کالمن فیلتر اینجا جواب نمی دهد. اینکه

چرا برنامه ام کار نمی کند. اینکه...

من به دنبال جهانی هستم که درآن هر کسی فقط و فقط برای آنچه عشق می ورزد وقت بگذارد. می دانم گاه

انتخاب سخت می شود. اما چه می شود کرد. اگر از کارت لذت نبری از خودت راضی نخواهی بود.

امروز هوا آفتابی بود اگر جه کمی سرد و من از سر خوشی لبریز.

باشد که بازگردم به نوشتن دوباره از خودم.

 

مدت هاست دست به قلم نبرده ام یا به بیانی دیگر جمله ای از درون برآمده را ننوشته ام. مدت هاست به گونه ای دیگر زندگی می کنم و گاه به گاه دلم برای خود قدیمی ام تنگ می شود. خود قدیمی ام که ساده بود و پر سر و صدا.

حالا دوباره بی حوصله گی ام را با خودم به پشت میز می برم و غصه می خورم چرا همیشه شاد نیستم و بی خیال مثل های و هوی باد نیستم.

دلم گرفته از خودم و اینکه هیچ وقت خسته نیستم

                                                       و اینکه هیچ وقت رو به قبله ی دلم نشسته نیستم.

هنر مرا جدا نکرده از خودش ولی من از هنر رها شدم و این کنار مانده     شعر تازه هم نگفته ام.

من این وسط دلم برای یک نفر مدام تنگ می شود. بیا دوباره خنده ی مرا بیاور از کنار صندلی. تو مثل یک فرشته ای.

 

حالت که خوب باشد همه کار می شود کرد.

می شود تمام روز را بروی دانشگاه اما باز هم شب که بر می گردی بوی قرمه سبزی ات خانه را پر کند.

می شود کتاب تازه ات را تمام کنی در حالی که دو تا مقاله ی جدید هم خوانده ای.

من هرروز زرد شدن برگهای درخت روبروی پنجره را با تمام وجود احساس می کنم.

حال گلدان های عزیزم بد نیست. هنوز شعری برای گفتن ندارم. دارم قافیه های درونم را پیدا می کنم. تمام ردیف هایم خالی شده است. جدول مرا چه کسی حل خواهد کرد؟!!

دیشب خیلی سرد بود. امروز هم ....